ျပန္လည္ျဖတ္သန္းဖို႔မလြယ္ကူတဲ့ ျမစ္ေရေတြထဲမွာ


ေကာက္ခ်ည္ထားတဲ့ ႀကိဳးေလးတစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ ရစ္ပတ္လိုက္ၾကတယ္။
လက္ဖ၀ါးအစံုဟာ စြတ္စိုေႏြးေထြးေနလို႔ တင္းၾကပ္ေအာင္ဆုပ္ကိုင္လိုက္ၾက
ဘာတစ္ခုမွ မသိခင္ နစ္၀င္သြားၾကတဲ့ ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ဇာတ္၀င္ခန္းတစ္ခု
အတုအေယာင္ေတြကို ျပန္ၿပီး တိုက္ခိုက္ခ်င္ၾကတဲ့ စစ္ေသြးၾကြမ်ား
နာရီေတြကို မနာလိုေအာင္ ရီေနလိုက္ၾကေသးတယ္… အဲ့သေလာက္
တိတိရိရိျပတ္ၾကသြားတယ္  ကိုယ့္ကိုယ္ကို အေပါ့စား ေသေၾကာင္းႀကံမႈ
ေခတ္ႀကီးရဲ႕အေရးပါအရာေရာက္ပံုေတြကို ေခတၱေမ့ေဆးေကၽြးလိုက္တယ္။
သူရဲေကာင္းဆန္တယ္လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို  တစ္ယူသန္စြပ္စြဲလိုက္ပံု
ဒီကေန႔ကစၿပီး ေန၀င္ေနထြက္တာ ဘာတစ္ခုမွ မသက္ဆိုင္ေၾကာင္း
ကို္ယ္ေတြ႔ အေရးေပၚကုသမႈ အစားထိုး၀င္ေရာက္လာတဲ့ အဂၤါအစိတ္အပိုင္းမ်ား
ရုပ္နဲ႔နာမ္ေလာက္ကို အဖတ္မလုပ္ခ်င္ေတာ့တဲ့ နားထင္ေသြးေရာက္မႈ
တစ္ေကြ႕ေကြ႕ကို ျပန္မေစာင့္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ စိတ္အားထက္သန္ေနတာမ်ိဳး
ပလာစတာမ်ားနဲ႔ သက္၀င္ယံုၾကည္ေၾကာင္း ေဖာ္ထုတ္ျပသေနပံု အဆင့္ဆင့္
ျဖတ္သန္း၀င္ေရာက္ျခင္းမျပဳဖို႔ တိုက္တြန္းႏိႈးေဆာ္ခ်က္မ်ားနဲ႔ ညေန
သူ + သူမ အက်ိဳးအေၾကာင္းခိုင္လံုစြာ ေပါင္းသင္းၿပီးတဲ့ ေနာက္မွာ
ငွက္တစ္အုပ္ ထပ်ံသြားတာေလာက္နဲ႔ နမိတ္ပံု မျပနဲ႔
ပန္းတစ္ပြင့္ေလာက္ မဖူး၊ မငံု ၊ မပြင့္ ၊ မေၾကြျပနဲ႔
ေျပာမွသိ ထိမွနာမယ့္ အထာေတြထားလိုက္ေတာ့ ပစၥလက္ခတ္သုတ္သင္ပစ္လိုက္
သူမဆံပင္အရွည္ေတြထဲမွာ ကာလေတြရပ္တန္႔ေနတာ ကြယ္၀ွက္ထားလိုက္
သူ+သူမ အတြက္ ညေနဟာ ညေနျဖစ္ဖို႔ပဲလိုတာပါ။
ေက်းေတာ္မ်ိဳး

သဘာ၀ စကားမ်ား

လမ္းတစ္ခုမွာ တစ္စံုနဲ႕ တစ္ခုစီ ဆံုေတြ႕ၾကတယ္….
ေတြ႔ေတာ့ ေျပာစရာေတြရွိလာခဲ့တာေပါ့….
အသင္ပန္း……..
အဘယ္ကဲ့သို႔ ပြင့္လန္းလာခဲ့ပါသလဲ….?
ငါ့အေဆြ…….
သဘာ၀တရားနဲ႔ ငါလာ၏ ။
အသင္သစ္ေတာ
အဘယ္ကဲ့သို႔ စိမ္းလန္းလာခဲ့ပါသလဲ….?
ငါ့အေဆြ…….
သဘာ၀တရားက ငါ့ကို စိမ္းလန္းေစ၏ ။
အသင္စမ္းေရ……
အဘယ္သို႔ စီးဆင္းပါအံ့နည္း…..?
ငါ့အေဆြ…….
ျမင့္ရာမွ နိမ့္ရာသို႔ သဘာ၀အတိုင္း ငါစီးဆင္းေလ၏ ။
အသင္ေျမႀကီး
အဘယ္ကဲ့သို႕ မာေက်ာက်စ္လစ္လာသနည္း…?
ငါ့အေဆြ…….
သဘာ၀တရားက ဖန္ဆင္းသည့္အတိုင္း ငါမာေက်ာ၏ ။
အသင္မိုးတိမ္
အဘယ္အရပ္သို႔ သြားအံ့နည္း….?
ငါ့အေဆြ…….
သဘာ၀တရား၏ ေစညႊန္ရာအတိုင္းသာ ငါသြား၏ ။
အသင္ေလညွင္း
အဘယ္သို႔ တိုက္ခတ္မည္နည္း…..?
ငါ့အေဆြ…….
ငါသည္ထာ၀ရ သဘာ၀၏  ေစညႊန္ရာသို႔ လြင့္၏ ။
ေမးစရာ တျဖည္းျဖည္း ရွားပါးလာေတာ့
ေမးစရာက ေျပာစရာ စကားေတြျဖစ္လာတယ္…..
သဘာ၀တရားက အရာအားလံုးကို ေစာင့္ေရွာက္ၿပီး
ဘာလို႔ ငါ့ကို ရင့္အိုေစရသလဲလို႕
သစ္ရြက္အေၾကြေလးက  တစ္ေယာက္တည္းေျပာတယ္ ……
သူအခုထိ သဘာ၀တရားကို မေတြ႕ေသး။

ၾကည့္မွန္တစ္ခ်ပ္ ၊ အေပၚ ၊ အာရံု၀င္စားမႈ




မ်က္စိေထာင့္မွာ  ေဖာက္ကနဲ တက္လာတဲ့ အာရံုက စိုးရိမ္ဖြယ္ရာ
အသိအမွတ္က လက္လက္ထေနတဲ့ ၀င္စားမႈ တစ္ခုပဲ လိုအပ္ရင္
တြဲခ်ိတ္ဖို႔ အသင့္သံုးပစၥည္းေတြက အနီး ၊ အနား / အထူ ၊ အပါး
ဆိုဒ္အစံုမွာ အလင္းဟာ အလင္းမျဖစ္ေပမဲ့ အေမွာင္က အေမွာင္ပဲ
ေလထဲတြဲလဲခိုေနတဲ့ သတိတရား စိတ္က သေကၤတတစ္ခုျဖစ္သြားတယ္
ကိုယ္လည္း ေခ်ာ္လဲဖူးတယ္ ဆိုတဲ့ အသိက ဒူး / ေခါင္း ကိုဖိႏွိပ္ထား
စိတ္မရွိပါနဲ႔ ….စိတ္ရွိလာခဲ့ရင္  ေျဖေဖ်ာက္လိုက္တဲ့ အာသာ အာသီသ
ေတြေ၀ေနတဲ့ အခ်ိန္ကာလတိုင္း အ၀ိုင္းေတြ ၊ ေလးေထာင့္ေတြ
ေကြ႕၀ိုက္လာတဲ့ အစိတ္အပိုင္းေတြက စိတ္တိုင္းမက်ဘူး……။
နဂို ၊ မူလ ၊ အစ ၊ ပထမ ၊ အရင္အတိုင္း ၊ ပံုစံမပ်က္ ၊ အရာမယြင္းတဲ့
“သတိ ေခြးကိုက္တတ္သည္” အစမရွိ အဆံုးမရွိ ဖိခ်လိုက္ေတာ့
ခင္ဗ်ားလည္း ေကာ့တက္သြားတာပဲ စိတ္ကို ကူးရတာ လက္ပန္းက်လာၿပီ
ကမ္းမျမင္ ၊ လမ္းမျမင္ ေ၀းေ၀းသြားတဲ့ ကူရာ ၊ ကယ္ရာ
အနားမွာရွိေနတုန္း အသိစိတ္ေတြ လြတ္ရင္းမက လြတ္လြတ္သြား
ငါးႀကီးႀကီးမားမားဆိုၿပီး ႏွလံုးသြင္းထားတဲ့ ဖားေတြ
စားၿပီးရင္စားေနတဲ့ အက္ဆစ္အျပင္းစားေတြကို ျပန္ေဖ်ာ္
လိုက္ဖက္မႈက လူမိုက္ဘက္ ျဖစ္ျဖစ္ေနတဲ့ ေတာက္ေလာင္မႈမ်ိဳး
ထစ္ေငါ့ေနတဲ့ စိတ္ကို အရိုးတပ္ၿပီး ႀကိတ္လွီးပစ္လိုက္တယ္
အခ်ိဳးအစားမက်တဲ့ ပံုပန္းသ႑ာန္ေတြက အစုအၿပံဳလိုက္
မြတ္သိပ္ေနသလိုမ်ိဳး ခုန္ခ်သြားတဲ့ ငါးမေလးရဲ႕ အသက္နဲ႔အရွက္ လဲပံုမ်ိဳး
ဟန္ေဆာင္ေခ်ာ္က်သြားတဲ႔ အထဲမွာ ငါ့အျပင္ထြက္ခ်င္စိတ္ေတြ
ေျဖသိမ့္လို႔မရတဲ့ အက္ေၾကာင္းေတြနဲ႔ ပြားလာတဲ့ အမွတ္အသားေတြ
အဆီေ၀႔ေနတဲ့ ခႏၵာအေရး အေၾကာင္းထဲမွာ ပလိုင္းေပါက္ေပၚ တင္ေနတဲ့
ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတ္ေသသြားတဲ့ အာဂႏၱဳ သက္သတ္လြတ္ႀကီး
က်ကြဲသြားတဲ့ လြတ္က်မႈတိုင္း ျပန္လည္ဆက္စပ္လိုက္တဲ့ ဖိတ္စင္မႈ
ရွိမႈ ၊ သိမႈေတြထဲ ျပန္ကပ္ဖို႔ အေကာင္းစားတံဆိပ္နဲ႔
                                  စိတ္ကေတာ့ အခုထိ ေလခိုေနတုန္း။

Alt+F4နဲ႔ ပိတ္လို႔မရတဲ့ Page



အာရံုထဲက လြတ္က်သြားတဲ့ စကားလံုးအပိုင္းအစေတြကို ပေဟဠိ တစ္ခုလို႔၊
ႏွစ္ခုလို႔ ဘယ္ေနရာမွာ ခု ခု ေနမွန္း မသိ ၊ လမွန္း မသိ အပူ ၊ အေအး
အလင္း ၊ အေမွာင္ မမွ်တဲ့ Zoneထဲ ေရာက္ၿပီးရင္း ေရာက္ေနတာပဲ ၊ ထိုင္ေနတာပဲ
သြားေန ၊ လာေနတဲ့ လူေတြကို ဘာပစ္တင္ရမလဲ ၊ ေခါင္းထဲကေန တစ္ခုခု
အဲ့ဒီ ခု ခုေနတဲ့ အေၾကာင္းကိုပဲ ၊ ထပ္တလဲလဲ ၊ အကြဲကြဲ ၊ အၿပဲၿပဲ ဇာတ္ေၾကာင္ေတြ
ဇာတ္နာ / ဇတ္နာ ၊ ေခါင္းနာ တင္ေရာ မနာဘူးလား ေခ်ာ္လဲေရာထိုင္ေၾကာင့္
ဒိုင္ေၾကာင္ ျဖစ္သြားလား ၊ အဆက္အစပ္ မရွိတာေၾကာင့္မ်ားလား
မ်က္ႏွာ ဖံုး / အုပ္ ၿပီး သိုးေယာင္ေဆာင္ ထားတာလား ၊ ေဒါင္းေယာင္ ေဆာင္ထားတာလား
ေဆာင္ထားေတာ့ ေလးမေနဘူးလား ၊ ေလး မၿပီး ပစ္မေနဘူးလား ၊
ပစ္မေနရင္ မမွန္ဘူးလား ၊ မမွန္ရင္ မႀကိဳက္ဘူးလား ၊ ႀကိဳက္ေနရင္ ေမးေလ ၊
သြားေလ ၊ လွ်ာေလ အဲ့ေလ ေတြ ၊ လားေတြ နဲ႔ လြတ္ၿပီ လား
ေဟာ…… ပါျပန္ၿပီ ၊ ေနရာတကာမွာ သိခ်င္စိတ္ လြန္ကဲမႈေၾကာင့္ ေဖာင္းပြေန
တဲ့ တိုး ေျပာလိုက္ရရင္ ၊ ေလွ်ာ့ေျပာလိုက္ရရင္  ေစ်းကြက္က အပ်က္ႀကီးပဲ
ဦးတည္ခ်က္ မမဲ့ရင္ေတာင္ ေနာက္ေက်ာလံုေအာင္ ကာဖို႔ မေမ့နဲ႔ ၊
မေလ်ာ့နဲ႔ ၊ မေလွ်ာ့နဲ႔ ၊ မတင္းနဲ႔ ၊ မျပတ္ေစနဲ႔ ၊ မထံုးေစနဲ႔ ၊ မပူးေစနဲ႔
တားျမစ္ဧရိယာထဲကို ေရာက္ေနတယ္လို႔ မထင္ ၊ မျမင္ မိတာပဲ ကားကနဲ
လွည္းက နဲ ၊ ေျခလ်င္နဲ႕ ေျခက်င္ အမွန္/အမွား မကြဲေတာ့ဘူးဆို
အားလံုးက ရယ္ဒီမိတ္ေတြပဲ ၊ ႏြားမ ရႊံ႕ပိတ္ေတြပဲ ၊ ရႊံ႕ရုပ္ ႏြားကေလးက မီးမွမလင္းတာ
ေခတ္ကိုက မ်က္စိေရွ႕မွာ သံပတ္ေပးစရာမလို ၊ ႀကိဳးဆြဲေနစရာ မလို ၊ Remode က ဆင္ဆာ မေၾကာင္ရင္
အားလံုး လႊတ္လို႔ ရရင္ မ်ားလာမယ့္ အေရာင္စံုေတြကို တာ၀န္ယူဖို႔ တာ၀န္ယူေပးပါ
က်ေနာ့္ကင္းဗတ္စ အေပၚ မက်ေစနဲ႔ မထင္ပါေစနဲ႔လို႔ ထင္ရာ ၊ ျမင္ရာ
အာရံုအသိက ထိန္းခ်ဳပ္ေလ နာက်င္ေလပဲ အထူ ၊ အပါး စံုတယ္ (CoMa)
ရိုးအီေနတဲ့  ထြက္ေပါက္ႀကီးကို ပိတ္ရပ္မေနဖို႔ပဲ လိုတယ္/ ပိုတယ္ မရွိ
စကားေတြ ၾကားေနတယ္/ က်ားေနတယ္ ေမာင္ ပိုမလာနဲ႔
ခ်စ္လို႔ အလိုလိုက္ၿပီးမွ တားျမစ္သစ္သီးက ဟိုဘက္ ၿခံမွာမွ မဟုတ္တာ ၊
မဟတ္တာေတြ ေျပာေနမွ ရင္ခုန္ရသတဲ့လား။ ေခတ္ကိုက
ေက်းေတာ္မ်ိဳး
6-11-2011
3:00AM

မဆံုးတဲ့ ကဗ်ာ

မဆံုးတဲ့ ကဗ်ာ


ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္က ေသတမ္းစာ ဆိုရင္
က်ေနာ္က ခင္ဗ်ားလက္မွာ ေသဆံုးသြားႏိုင္တယ္
ပန္းသီးစုန္း။

ႏွစ္ဆယ့္တစ္ရာသီ လံုးလံုး
တိမ္ဖံုးခဲ့တဲ့ “လ”
ခင္ဗ်ား ခူးစားခဲ့တဲ့ တိမ္ေတြ က
က်ေနာ့္ရဲ႕ ဒဏ္ရာေတြပဲ
အမာရြတ္ေတြကေတာ့ ေသခန္း ရွင္ခန္းကို ျပတ္ေရာ။

တစ္ခါမွ မလွပခဲ့တဲ့ ေဆာင္းဦးရာသီ
အခုမ်ား ပကတိၾကည္လို႔
သဘာ၀တရားကလည္း လြတ္လပ္ ပြင့္လင္းစြာ
ေလထုထဲမွာေတာင္ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ရနံ႔ဓါတ္က
ဆတ္ဆတ္ကို ခါလို႔
ဆံပင္ရွည္ေတြကို ရမ္းလိုက္တိုင္း
သိပ္လွတာပဲ ပန္းသီးစုန္းရယ္……..။

ေႏြဦးကလည္း ခင္ဗ်ားလာမွ ပြင့္မတဲ့
မိုးကလည္း ခင္ဗ်ားပါမွ လတ္ဆတ္စြတ္စို
ေဆာင္းေႏွာင္းကေတာင္ ခင္ဗ်ားရွိမွ ေအးမတဲ့ဆို
က်ေနာ့္ကို ခင္ဗ်ား ကူေပး
တြဲလက္ကေလး တစ္ဖက္အတြက္
က်ေနာ့္ ရင္ဘတ္နဲ႔ စစ္ေၾကၿငာမယ္
မိုက္ဘက္လည္း ရိွမယ္ မထင္….။

ဘ၀မွာ ျပင္စရာမလိုတဲ့ အမွန္တရားက
ခင္ဗ်ားကို ခ်စ္ခဲ့တာပဲ ျဖစ္မယ္
စိတ္၏ ဆင္းရဲျခင္းက လြတ္ေျမာက္ခဲ့တာ
ခင္ဗ်ားရဲ႕ ႏႈတ္ ထြက္ စကားေတြေၾကာင့္ပဲ
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ခင္ဗ်ား ျပန္ခ်စ္ခဲ့တာ
ေက်းဇူးတင္ပါတယ္……..။

ဘုရင္က မင္းေျမွာက္တန္ဆာရွိမွ တင့္တယ္ တယ္။
၀န္/အမတ္က မင္းအလိုသိမွ တင့္တယ္ တယ္။
သူရဲေကာင္းက ရဲစြမ္းသတၱိရွိမွ တင့္တယ္ တယ္။
က်ေနာ့္အတြက္……………………………………
ကို္ယ္စားပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ၊ ကိုယ္တိုင္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္
ရိုက္စစ္စရာမလိုပါဘဲ ၀န္ခံပါတယ္
ခင္ဗ်ားရွိရင္ လူျဖစ္ရက်ိဳးနပ္တယ္။

ရယ္လိုက္ပါ ပန္းသီးစုန္း
တစ္ေလာကလံုး မၾကား ၊ မသိေအာင္
က်ေနာ္ ဖံုးအုပ္ ကြယ္၀ွွက္ထားေပးမယ္
က်ေနာ္ အတၱႀကီးသြားတာလည္း
ခင္ဗ်ားတစ္ေယာက္တည္း အတြက္ျဖစ္တယ္။

စစ္မွန္တဲ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာက
နတ္သမီး မီးျခစ္ မဟုတ္ေပမဲ့
ဥတုသံုးပါးလံုး အသံုး၀င္တယ္
က်ေနာ္ ခင္ဗ်ားကို ယံုတယ္ ပန္းသီးစုန္း။

ကမာၻဦးပံုျပင္ ၊ ယံုတမ္းစကား
ဒ႑ာရီ ဇာတ္လမ္း နဲ႕ ဘုရားသခင္ရဲ႕ ပညတ္ေတာ္
က်ေနာ့္အတြက္ ၾကမ္းၾကား ေလ ပဲ။
ခင္ဗ်ားရဲ႕ ႏႈတ္ဖ်ားမွာ
က်ေနာ့္ရဲ႕ သစၥာတရားရွိတယ္။
ခင္ဗ်ားရဲ႕ ေျခရင္းမွာ
က်ေနာ့္ရဲ႕ က်ိဳးႏြံမႈ အသိတရား
ခင္ဗ်ား ၿခံဳထား လံုပါတယ္ ပန္းသီးစုန္း။

ပန္းသီးတစ္လံုးရဲ႕ စုန္းဂါထာ
01-526……..
ေက်းကၽြန္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ရွင္ျပန္ထေျမာက္မႈ
01-200……..-…………
ဖန္လ္ႀကိဳးမွ်င္ ဆက္သြယ္မႈ ဧရိယာ
ၿမိဳ႕ေတာ္ရဲ႕ တစ္ေနရာရာမွာေပါ့။

တကယ္တမ္းေတာ့ ခင္ဗ်ားက
ေတေလ ႏြားတစ္ေကာင္အတြက္
လမ္းေလွ်ာက္ခ်ည္တိုင္ေလးပဲ
ဘယ္ေနရာ ၊ ဘယ္ေဒသ ျဖစ္ျဖစ္
က်ေနာ္တို႔အတြက္ တရား၀င္ပါတယ္။

ပန္းသီးစုန္း ေရ…….
ကမာၻေပၚမွာ မထင္ရွားတဲ့
အထင္ကရ အျဖစ္အပ်က္က
ခင္ဗ်ားကို က်ေနာ္ ခ်စ္ခဲ့မိတာကစတာပဲ
သူရဲေကာင္း မဟုတ္ေပမဲ့
သခင္  အနားမွာ ရွိတဲ့အခါ
ရန္လိုတတ္တဲ့ ေခြးတစ္ေကာင္လည္း ျဖစ္တယ္
ခင္ဗ်ား ခ်စ္ေနဖို႔ေလးပဲ လိုအပ္တာပါ
ဒါ
က်ေနာ့္ ဘက္က
အႀကြင္းမဲ့ လက္နက္ခ်ျခင္းပဲ။

က်ေနာ့္ရဲ႕ ေသဆံုးရာ နာမေတာ္ကို
ပုတ္ႏႈိးရဲတဲ့ ခင္ဗ်ားရဲ႕ သတၱိ
မရွိမဲ့ ၊ ရွိမဲ့ကေလး
ဘာအတြက္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္
က်ေနာ့္ရဲ႕ စစ္တလင္းကို ၿငိမ္းခ်မ္းေစတယ္
ေသမယ့္ေသလည္း
ခင္ဗ်ားရဲ႕ ေျခရင္းမွာပဲ “ေသမယ္”
ဤမွန္ေသာ သစၥာစကား။

ဘ၀တစ္သက္တာ တစ္ခုလံုးမွာ
လြန္ခဲ့ေသာ ရွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ကို ဖယ္ၿပီး
ခင္ဗ်ားကို က်ေနာ္ ခ်စ္ပါတယ္……
က်ိန္စာဆိုတာ
အခ်ိန္တန္ေတာ့ ျပယ္စၿမဲ။

ခင္ဗ်ားက က်ေနာ့္ အတြက္
 ဒ႑ာရီလာ သူရဲေကာင္း
ရာဇ၀င္မွာပါတဲ့ အရွင္သခင္
ကမာၻဦးကအစ မ်က္ေမွာက္ေခတ္မွာအဆံုး
ရွိခဲ့ဖူးတဲ့ ေကာင္းျခင္းမဂၤလာေတြ
ခင္ဗ်ားေျခရင္းမွာ စုပံုထားတယ္
က်ေနာ့္ကို ဖြဖြေလးနမ္းလို႔
က်ေနာ္ ေသတမ္းေစ့သြားမယ္ ဆိုရင္
အစြဲကေလးေတြ ကၽြတ္သြားခ်င္တယ္။

အရာအားလံုး ျပည့္ျပည့္၀၀ ၿပီးဆံုးသြားတဲ့
ေကာင္းကင္ႀကီးေအာက္
ဆာေလာင္ေနတဲ့ မ်က္လံုးေတြကို ျမင္ရတာေလာက္
၀မ္းနည္းစရာမရွိဘူး။
(ကဗ်ာဆရာ-ပိုင္ ေပ်ာက္ဆံုးေနတဲ့ ညေစာင့္တစ္ဦး၏ အိပ္မက္)

ဟုတ္တယ္ …ပန္းသီးစုန္း
လျပည့္ညေတြကို က်ေနာ္ မုန္းတယ္
ခင္ဗ်ားကို လြမ္းလို႔ ေကာင္းကင္ကိုေမာ့ၾကည့္တိုင္း
က်ေနာ့္ကို ေလွာင္ၿပံဳးၿပံဳးလို႔။

အရာရာကို လက္လႊတ္ဆံုးရႈံးထားရတဲ့ က်ေနာ္
ခင္ဗ်ားကိုေမွ်ာ္လင့္မိတာ
ပံုမွန္ရႈသြင္းေနရတဲ့ ေအာက္ဆီဂ်င္လို
လူပီသဖို႔ ၊ အသက္ရွင္ဖို႔။

က်ေနာ့္ကိုယ္ထဲကေသြး
ကိုးဆယ္ရာခိုင္ႏႈန္းတိတိ
ခင္ဗ်ားပိုင္တယ္ ပန္းသီးစုန္း
ကဗ်ာဆရာျဖစ္ခ်င္တဲ့ ဆယ္ရာခိုင္ႏႈန္းကို
ဒုတိယေျမာက္ အသက္လိပ္ျပာအတြက္ထားေပးပါ။


ဘ၀မွာအထိနာစရာ ဇာတ္လမ္းေတြက
တခမ္းတနားမဟုတ္ေပမဲ့
ထုတ္ခ်င္းခတ္လည္း စိုက္ဖူးတယ္။
အိပ္မက္ေတြ မရိတ္သိမ္းခင္မွာပဲ
နာက်င္သစ္သီးေတြက ရင့္မွည့္ခဲ့တယ္။
ခိုလႈံစရာမဲ့ေလာက္ေအာင္
ရိုင္းခဲ့ဘူးတဲ့ ကို္ယ္ေရးကိုယ္တာ
ေႏြမွာ တစ္သားတည္းက်လို႔ေပါ့။

အေ၀းမွာ ေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ အိပ္မက္
ေလာကဓံ ဓါးရွစ္လက္နဲ႔
တဖိတ္ဖိတ္လက္လို႔
ေတာက္ပခ်င္တိုင္း ေတာက္ပေနတယ္
က်ေနာ့္ ရင္ကိုခင္းၿပီး နင္းပါ ပန္းသီစုန္း
ခင္ဗ်ား ေျခဖ၀ါးကေသြးတစ္စက္ကို
က်ေနာ္ နန္းၿမိဳ႕ရိုးထက္မက္တယ္
အျဖဴေရာင္ဆိုတာ အေရာင္အားလံုးကင္းပါတယ္။

ပန္းသီးစုန္း ေရ…………………………
ပန္သီးစုန္း………….
24နာရီလံုးလံုး ခင္ဗ်ားဘာသာစကားကလြဲရင္
က်ေနာ္ ဘာသီခ်င္းမွ မဆိုခ်င္ဘူး
လိပ္ျပာစူးတာ ရင္ခုန္စရာ သိပ္ေကာင္းတာပဲ။

ေနာက္ထပ္ ေႏြဦးရာသီေတြအားလံုး
က်ေနာ္ ျပည္ဖံုးကားခ်ရဲတယ္
ခင္ဗ်ားရဲ႕လက္တစ္ဖက္နဲ႔
မာရ္နတ္ကိုလည္း စစ္ၿပိဳင္ဖက္မယ္
က်ေနာ့္အတြက္ ပန္းသီးစုန္းက
ဒိုင္းတစ္လက္လည္း ျဖစ္ပါေစ။

လိုအပ္ခ်က္ေတြမ်ားတဲ့ အညတရရဲ႕ေတာကို
ခင္ဗ်ားရဲ႕ႏွင္တံနဲ႔ ျပဳျပင္ၿပီးတဲ့ေနာက္
ပြင့္ေပါက္လာတဲ့ အသီးအပြင့္ေတြအားလံုး
ခင္ဗ်ားကိုယ္တိုင္ပဲ ရိတ္သိမ္းပါ
ေနာက္ထပ္ကမာၻအထိ
က်ေနာ္ ရိုးေျမက် ရွိမယ္
သံေယာဇဥ္လက္စ မျပတ္စတမ္း.....
…………………………………………
……………………………..
…………………….
………….။
ပန္းသီးစုန္းမေလးရဲ႕ ေမြးေန႔အတြက္
ေက်းေတာ္မ်ိဳး














လက္မွတ္တစ္ေစာင္က အရာရာ

အခ်ိန္မေရြးေရာက္လာႏိုင္တဲ့ ေဘးဆိုးတစ္ခုက ကိုယ့္ကိုတုန္လႈပ္ဖြယ္ရာေခ်ာက္ျခားေနတယ္
ဆုေတာင္းစကားေတြ အႀကံဳး၀င္မႈအတြက္ အထိတ္တလန္႔ ေစာင့္စားခဲ့
ဘ၀မွာ အေကာင္ေသးေပမဲ႔ ႏွစ္ေခါက္ႏွစ္ခါ ေလွ်ာက္သြား ေနရေတာ့
ခဏပါဘဲ....ေျပာစကားေတြမၿပီးခင္ တည္ေဆာက္ထားသမွ်ေတြ ၿပိဳက်ပ်က္စီး
ေဆာက္တည္ရာမဲ့တယ္လို႔ ေခၚမလား တည္ေဆာက္ရာမဲ့သြားတဲ႔ တစ္ေခၚသာသာ
ဘယ္ေတာမွမေ၀းဘူးဆိုတဲ႔ အေတြးက ရွိတုန္းခဏ
စိတ္ပါ၀င္စားစြာ ကိုယ္ နာက်င္ ေလာင္ကၽြမ္းေနပါတယ္
 ကို္ယ္ထူကိုယ္ထစနစ္အတြက္ အဆင္သင့္မျဖစ္ေသးတဲ့ ေက်ာပိုးအိပ္တစ္လံုး
အသင့္စားေသာက္ကုန္ပစၥည္းေတြနဲ႔ လိုက္ေလ်ာညီေထြ ဆက္ဆံမႈမ်ား
အခ်စ္ဟာ နတ္ဘုရားပဲ ၊ အခ်စ္ဟာ ဖန္ဆင္းရွင္ပဲ ၊ အခ်စ္ဟာ ေအာက္ဆီဂ်င္ပဲ ဆို(ေသာက္ပိုေတြ)
ျခစားေနတဲ့ ကမာၻမွာ ဘယ္ကိုယ္က်င့္တရားကို အားကိုးရမလဲ ေမးခြန္းျပန္ထုတ္ရမယ္
အေရြ႕ေတြထဲမွာလိုက္မေရြ႕ ရင္ လူၿပိန္းျဖစ္သြားမွာလား စိုးရိမ္မွတ္ေက်ာ္ေနတဲ့ ပင္လယ္
အလိုလိုေတာ့ ဘာမွ ျဖစ္မလာဘူး ။ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာမွာ အေရာင္ ၊ အနံ႔ကင္းေသးလို႔လား
ကိုယ္ေရးကိုယ္တာထဲအထိ ၀င္ေရာက္ေႏွာက္ယွက္ေနေသာ ဗိုင္းရက္စ္မ်ား
အေၾကာက္တရားခ်ည္းပဲစိုးမိုးလာတဲ့ ေနရာေဒသမ်ား
ပလတ္စတစ္ေတြနဲ႔ အခ်ိန္ကာလမ်ား
ေက်ာက္ေခတ္ကိုျပန္သြားဖို႔ လမ္းကို google maps မွာရွာလိုရမလား
ေဖာ့ ဦးေႏွာက္ေတြက ပိုထိုးေလာက္ကိုက္ျခင္းက ကင္းေ၀းေနၾကၿပီ
အဆီေတြတ၀င္း၀င္း နဲ႔ သံသြားေတြ
ေဆာက္တည္ရာမဲ့ေနတုန္းက အေရးအသားမ်ား
ႏွစ္ခါျပန္ေလွ်ာက္လည္း ဘာမွမွတ္မိစရာမရွိတဲ့ အခ်ိန္ကာလမ်ားထဲ
ကိုယ္ေနသားတက်

(ေက်းေတာ္မ်ိဳး)

ခၽႊန္းတစ္လက္၏ က်မ္းစာ





အခ်ိ္န္မဟုတ္ အခါမဟုတ္
လည္ပင္းကို ပတ္ခဲ ့တဲ ့ၾကိဳး.......
........(အိမ္မက္ၾကိဳး)........
မင္းအလုိ ငါမလုိက္ႏိုင္ခဲ ့တာ
ခြင္ ့လႊတ္ပါ.....မိစေန......။


ေျခာက္ေသြ ့၊ အက္ကြဲ ၊ ၾကမ္းရွ
ႏွင္းဆီတစ္ခင္းရဲ ့ျပတင္းေပါက္၀မွာ
ေသလုေမ်ာပါး ၀တ္မႈန္တစ္စက
တြဲလ်ရြဲခိုကပ္......
မ်က္စပ္ပိုး၀င္ျခင္းရဲ ့အကုသိုလ္က
အဲ ့ဒီမွာစခဲ ့တာပဲ ...မိစေန......။


ေခ်ာကလက္ေရာင္ နင္ ့ႏႈတ္ခမ္းပါးကိုမွ
တခုတ္တရ ထမ္းထားခ်င္တဲ ့ငါ
မႏုႆတ ဒုလႅဘ မွန္းသိရက္နဲ ့
နတၱ တရားေတြ ရႈခ်င္တယ္
မိစေနရယ္.................
ငါဆိုတဲ ့ေကာင္က အလံျဖဴတစ္ထည္နဲ ့ထုပ္ထားတဲ ့
လူမိုက္က်မ္းတစ္အုပ္ပါ.....မိစေန....။

ခဏခဏ ေသ
ခဏခဏ ရွင္
လူတြင္က်ယ္ေတြရဲ ့ဘာသာစကားထဲ
ငါက..မႈန္၀ါး၀ါး ပဲေနာက္ေစ ့ေလးတစ္လံုးေပါ ့..
ေခါင္းအံုးခဲ ့တဲ ့ပလက္ေဖာင္းက
ေနာက္တစ္ေန ့ျဖစ္ေၾကာင္းေျပာတယ္
မေန ့တစ္ေန ့ေတြ ထဲက ...ငါ
ေျခခင္း လက္ျဖန္ ့ေက်ာဆန္ ့
ကဲ....ဘယ္ေလာက္ဂြက်သလဲ.....။


ခက္တယ္မိစေနရဲ ့...
ပစၥပၸန္ေတြတစ္ခါေသတိုင္း
ငါ လက္ခေမာင္းထခတ္တယ္
တစ္ၾကိမ္တစ္ခါမွ် မရံႈးဘူးရင္
ေအာင္ျမင္မႈဆိုတာ....
ေရငတ္ေနတဲ ့...ကၽြန္းတစ္ခုပါပဲ
ငါ........
လက္ေညာင္းလွျပီ......မိစေန.....
ေတ ...ေလ.....လြင္ ့....၀ဲ...
ငါ ့ရဲ ့သိုးရင္းအက်ၤ ီလက္ႏွစ္ဖက္မွာ
နင္ ့ဆံႏြယ္ေတြ ခိုတြဲႏိုင္ပါစ................။

လာပါ .......မိစေန....
မုဆိုးမ စည္းရိုးၾကားက ေျမာက္ေလကို
တုိ ့ရင္ဆိုင္ၾကစို ့........
ျဖားေယာင္းမႈကင္းတဲ ့.....ျမွဴဆြယ္စကားက
သၾကားမပါတာ ေသခ်ာတယ္.....
မင္း.......................
..........................
တိုက္ရဲ သလား ???????? မိစေန......


ေပါရာဏ ဘာသာစကားထဲက
ငါ ့ရဲ ့ မ်က္မည္းမေလးေရ
နင္ ့ရဲ ့ေတာအုပ္ထဲ .....
ငါ အမဲ ပစ္မထြက္ပါရေစနဲ ့......
စက္တျခမ္း ၊ သိဟ္တစ္ျခမ္း လြင္ျပင္ထဲ
ပိန္းပိတ္ေမွာင္မွာ ငါေၾကာက္တယ္.....
ေႏြဦးေတြေရာက္မွပဲ
ပန္းေကာက္ထြက္ၾကတာေပါ ့.....မိစေန....။


ေနတက္ ...ေရတက္...
နဂါးေခါင္းလွည္ ့ရာ....မြန္းတည္ ့မွာမွ..
ငါက ေျမမႈန္ တစ္ရုပ္ျဖစ္ခဲ ့တယ္...

လူေျပာ သူေျပာမ်ားတဲ ့
ဘီလူးမေလၾကမ္းတစ္သိုက္နဲ ့
ငါ....ပန္းပုခက္ကို လႊဲခဲ ့ရတယ္
ရွစ္ၾကိဳးတပ္...ေမွာ္ေစာင္းတစ္လက္က
ငါ ့အကၡရာပဲ ...မိစေန.....


ေတေလတစ္ေယာက္ရဲ ့ရိႈက္သံက
ရိုမန္ ့တစ္မဆန္တာ...
ငါသိတယ္......
ဒါေပမယ္ ့..ငါတတ္တဲ ့ဘာသာစကားနဲ ့
နင္ ့နာမ ကို ေၾကြးေၾကာ္ျခင္းပဲ....မိစေန...
ခေရပြင္ ့တစ္သုပ္ေပၚ
ေသြးစက္ေတြ...“ျဖန္း” ကနဲ ပက္
နင္ ့မွတ္ခ်က္ေတြ အေရးမၾကီးဘူး....
ဒါ....ငါရွိေၾကာင္းအျဖစ္......
ငါ ့ရင္ ငါ ့ခ်ိဳးျပီး .....မိုးကို မီးရိႈ ့ခဲ ့တာပဲ...မိစေန.....။


ေ၀း........
ေ၀း................
ေ၀း.................................
ေ၀း ရမလား ဆိုတဲ ့ အေမး
ေျဖဖို ့ရဲေဆးမရွိဘူး
ဘုန္းမီးေနလ ထေတာက္ဖို ့အေရး
ေကာက္ရိုးဖိနပ္ထဲ ေအာက္ဆီဂ်င္ တစ္ရိႈက္သြင္း...
နင္ ့မ်က္ေစာင္းအ၀င္ ့မွာတင္....
ငါ ့စစ္တလင္း ေထာင္းလေမာင္းေၾကခဲ ့ေပါ ့....။


ေလးညွိဳ ့မတင္ခင္
ဓါးမခၽြတ္ခင္ ကတည္းက
ကၽြန္တံဆိပ္ အကပ္ခံခ်င္တဲ ့ေကာင္
လူေယာင္ေဆာင္ျပီး နင့္ေရွ ့ေမွာက္ မွာ
ဒူး....ေထာက္ထားတယ္
ကဲ.......စေတာ ့....
ေသေစ................ရွင္ေစ...........


မိစေနေရ.....
ေျဖာင္ ့ဖ်လုိ ့မရတဲ ့
နင္ ့ဆံႏြယ္ပြပြေလးေတြထဲ
ေလလြင္ ့အမႈိက္တစ္စအျဖစ္
ငါ ့ရွင္သန္မႈေတြ....ရပ္တည္ရစ္တယ္
တကယ္ဆို...အတၱအေရာင္တင္တဲ ့
နင္ ့တစ္ကိုယ္ေရ...သန္ ့ရွင္းမႈထဲ...ငါ..မ၀ံ ့ရဲခဲ ့.........။


နင္........
မလွဘူး...........
နင္.........
မယဥ္ေက်းဘူး.....
နင္........
လိမၼာေရးျခား မရွိဘူး
ဒါေပမယ္ ့..........
နင္ ့ရဲ ့ပါးနပ္မႈမွာ....
ငါစကၠဴတစ္ရုပ္ျဖစ္ရဲတယ္...............။


နင္ ့ရဲ ့ခဏတာ လူသားမဆန္မႈေတြထဲ
ငါဟာ ျမစ္တစ္စင္းလဲျဖစ္တယ္...
နင္ ့ရဲ ့ေပ်ာ ့ေပ်ာင္းညင္သာမႈေတြထဲ
ငါဟာ သတၱဳခြက္တစ္လံုးျဖစ္တယ္....
နင္ ့ရဲ ့ ပလီေစ ့ေခ်ာက္ခ်က္ မ်က္၀န္းထဲ
ငါဟာ မီးစြဲ ထင္းတစ္ေခ်ာင္းျဖစ္တယ္
နင္ ့ရဲ ့ရေသ ့စိတ္ေျဖ ပေဟ႒ိေတြထဲ
ငါဟာ ကေလးကလား ဆန္ျဖစ္တယ္
မိစေနရယ္..........
နင္ ့ရဲ ့ဆယ္ ့ႏွစ္ရာသီကၾကိဳးထဲ
ငါက တနလၤာရဲ ့ေျခက်ိဳေျခၾကားေကာင္ ျဖစ္သြားခဲ ့..............။


မ်က္ကြယ္............ျပဳပါ
ဥေပကၡာ .................မျပဳပါနဲ ့
သြယ္၀ိုက္................လိုက္ပါ....
မေကြ ့ေကာက္.........လိုက္ပါနဲ ့....
ငါ ဆုေတာင္းတယ္
နင္ ့အံုးစက္ရာ အျဖစ္
ညာလက္ရံုးကို ခင္းျဖန္ ့ပစ္မယ္....
လက္၀ဲဘက္ရင္တစ္ျခမ္းလံုး
မီးဟုန္းဟုန္းေတာက္စမ္း..................။


ငါက.....
လူေမႊးလူေရာင္ မေျပာင္တဲ ့
အညတရ......ပန္း...
ဟဲ ့...နင္မနမ္းနဲ ့...
နင္းသာသြားစမ္းပါ.....
သူေတာင္းစားတစ္ေယာက္ရဲ ့
ေက်ာက္ခင္း အိပ္ယာေပၚမွာ
နတ္သမီးအိမ္မက္ မက္ခ်င္လို ့....
ခိုကိုးရာမဲ ့သူေတြအတြက္.....
ဒီမိုးသက္က.....ၾကာခဲ ့တယ္....


မူးမူးရူးရူး လဲကြဲ
လဲလဲကြဲကြဲ မူးရူး
ငါ ့နံၾကားက ဆူးဒဏ္ရာက
ေသြးစက္လက္ က်တုန္းပဲ.....မိစေန......
လြင္ ့၀ဲ ပ်ံတက္သြားတဲ ့
ပြင္ ့ဖတ္ေတြေပၚမွာ
ငါ ့မ်က္ရည္စက္ေတြပါတယ္.............။


မိမဲ ့...ဖမဲ ့...ၾကယ္ပ်ိဳတစ္ည
လက္ပန္းက်လုတဲ ့အထိ
ငါမီးထိုင္ရိႈ ့ဖူးတယ္
ခရာဆူးေတြ အံု ့အံု ့ထစ္ထစ္
တစ္ဆစ္ျခင္း...ခ်ိဳးခ်လုိက္
ငါ ဆိုတဲ ့ေတးသြားပိုဒ္မွာ
ခေယာင္းဖတ္ေတြသာ
အလႊားလိုက္...မြ./.ဆင္းသြားတယ္

မိ ..................................
........... စ.......................
.......................ေန.......... ေရ...............လုိ ့
ရင္ဘတ္စကားနဲ ့ ငါေခၚတယ္
နင္ၾကားၾကား....မၾကားၾကား....
ငါတားခဲ ့တဲ ့....မ်ဥ္းတစ္ေၾကာင္းက...
မရွည္လ်ားခဲ ့ပါဘူး..........။


အကယ္၍မ်ား....
ငါေသသြားရင္.........
နင္ ့ျခံ၀ေရွ ့က လူေခၚေခါင္းေလာင္းျဖစ္ခ်င္တယ္
ငါတတ္ေျမာက္တဲ ့မႏ ၱာန္ေတြနဲ ့
နင္ ့ကိုအသက္သြင္းခ်င္လုိ ့ပါ


ကစားပြဲထဲက အျဖည္ ့ခံလို
ထမင္းဆုတ္ ဟင္းဆုတ္
ငါ ့ႏိုင္ငံေတာ္ရဲ ့....ကမ ၻာမေက်ေျခဆင္းထဲ
နင္ ့နာမ္/စားေတြ ပါတယ္....မိစေန
မိစေနရယ္.........